Griekse Yoghurt

Waarom het past in een jichtdieet

Griekse yoghurt is uitgelekte yoghurt, waardoor het dikker en eiwitrijker is dan gewone yoghurt. Het purinegehalte is verwaarloosbaar — ruwweg 0–10 mg per 100 g — omdat zuivel bijna geen purinerijke celkernen bevat. Bevolkingsstudies tonen consistent aan dat mensen die meer zuivel eten lagere urinezuurspiegels in het serum hebben en een lager risico op jicht, waarbij magere zuivel het sterkste verband laat zien. Sommige onderzoekers schrijven dit toe aan melkeiwitten die de urinezuuruitscheiding door de nieren verhogen.

Waar je op moet letten

Het jichtrisico komt door wat er is toegevoegd, niet door de yoghurt zelf. Griekse yoghurts met fruit op de bodem, met honing gezoet en dessertvarianten kunnen 15–20 g suiker per bakje bevatten, en een groot deel daarvan is fructose. Fructose wordt op een manier gemetaboliseerd die ATP verbruikt en urinezuur genereert, dus het kan de waarden opdrijven, zelfs bij een verder purinearm dieet. Lees etiketten voor toegevoegde suiker, honing, vruchtensiroop en glucosestroop met een hoog fructosegehalte.

Praktisch advies

Kies naturel, ongezoete Griekse yoghurt — 0% of 2% vet zijn beide prima — en streef naar één tot twee porties (ongeveer 150–200 g) per dag. Zoet het zelf met bessen, die weinig fructose bevatten, of met een paar zure kersen. Het is een goede basis voor een jichtvriendelijk ontbijt met havermout of noten, en het voegt vocht toe aan het dieet zonder purinen toe te voegen. Dit is algemene informatie, geen medisch advies; bespreek dieetwijzigingen met je arts.