Kabeljauwrug

‘Dos de cabillaud’ is Frans voor een kabeljauwrug of rugfilet van kabeljauw — de dikke, botloze bovenkant van de Atlantische kabeljauw. Voor jicht is de belangrijke vraag hoeveel purinen erin zitten.

Purinen in kabeljauw

Kabeljauw valt in de categorie met een matig purinegehalte, ruwweg 100–110 mg per 100 g. Dat ligt ruim onder sardines, ansjovis, makreel, mosselen en garnalen, maar boven de meeste groenten, eieren en zuivel. Daarom hoort hij bij ‘af en toe, een bescheiden portie’ in plaats van bij voedingsmiddelen die je onbeperkt mag eten of juist helemaal moet mijden. Een portie van 120–150 g is een verstandig maximum; dagelijks kabeljauw eten is niet aan te raden zolang het urinezuur slecht onder controle is.

Andere factoren die relevant zijn voor jicht

Kabeljauw bevat geen fructose, geen alcohol en geen gistextract, die allemaal grotere triggers voor een opflakkering zijn dan de vis zelf. Het is een magere eiwitbron met omega 3-vetten, selenium, jodium en vitamine B12, dus een betere keuze dan bewerkt rood vlees. De bereiding maakt uit: zoutgeconserveerde of gerookte kabeljauw kan per portie meerdere grammen natrium bevatten, en een hoge natriuminname gaat gepaard met hypertensie, een veelvoorkomende begeleider van jicht. In beslag gefrituurde kabeljauw voegt geraffineerde bloem en olie toe, niet gunstig als je ook op je gewicht let.

Praktisch advies

Grill, bak, pocheer of stoom hem, combineer met groenten, en houd de totale hoeveelheid zeevruchten op ongeveer twee maaltijden per week. Tijdens een opflakkering of een reeks frequente aanvallen moet je minderen zoals bij elke vis. Dit is algemene informatie, geen medisch advies.