Kip Alfredo

Met mate

Matige purines uit kip plus een Alfredosaus met veel vet en calorieën kunnen urinezuur stilletjes opdrijven.

Waar de purines vandaan komen

Kip is een vlees met matige purines, ongeveer 150–200 mg purines per 100 g. Daarmee zit het ruim onder lever, ansjovis, sardines en mosselen, maar een royale restaurantportie (200 g) kan in één keer 300–400 mg leveren. De portiegrootte, niet het gerecht zelf, is hier de belangrijkste purinevariabele.

De Alfredosaus

Klassieke Alfredo is boter, slagroom en Parmezaan. Deze bevatten weinig tot matig purines, dus de saus is geen purinebom — maar wel erg rijk aan verzadigd vet en calorieën. Voeding met veel verzadigd vet bevordert insulineresistentie en gewichtstoename, en beide verminderen hoe efficiënt de nieren urinezuur uitscheiden. Parmezaan en de kruiden voegen ook een flinke hoeveelheid natrium toe.

Pasta en de hele maaltijd

Geraffineerde pasta bevat weinig purines, maar heeft een hoge glykemische index. Een grote belasting met geraffineerde koolhydraten verhoogt insuline, en verhoogd insuline wordt in verband gebracht met een hoger serumurinezuur. In combinatie met de roomsaus is kip Alfredo vaak een calorierijke maaltijd met weinig vezels.

Praktische tips

Houd de kip op ongeveer 100–120 g, vraag om lichte of halve saus, kies waar mogelijk volkorenpasta en voeg groenten toe. Drink water in plaats van bier of suikerhoudende dranken erbij. Af en toe kip Alfredo is redelijk voor de meeste mensen met jicht; frequente grote porties zijn het echte risico.

Dit is algemene voedingsinformatie, geen medisch advies.

Met AI onderzochte informatie — geen medisch advies. Vraag een gekwalificeerde zorgverlener om advies vóór je dieet of behandeling wijzigt.